2.1 C
Utrecht
vrijdag, december 3, 2021

Vijf film ‘mislukkingen’ die je een tweede kans moet geven

- Advertisement -


Er is een lange lijst van beroemde slechte films die worden bespot en bespot omdat ze het helemaal bij het verkeerde eind hebben. Films die zo spectaculair niet aan de verwachtingen voldoen, dat ze de clou van een cynische grap over de schaamteloze banaliteit van Hollywood waren. Maar soms haasten we ons tot een oordeel.

Critici en publiek klampen zich vast aan slechte buzz en voegen zich vrolijk bij de voedende razernij die de reputatie van een onconventionele film aan flarden laat. Het feit dat deze films een trend doorbraken, de logica van de industrie tartten of gewoon de verwachtingen van het publiek op dat moment verwonderden, maakt ze tot fascinerende historische afwijkingen. Als voormalig filmrecensent en tijdschriftredacteur en nu filmdocent weet ik dat beroemde filmflops in sommige gevallen innovatieve, uitdagende en zeer bevredigende ervaringen kunnen blijken te zijn wanneer ze met een open geest worden benaderd.

Hier zijn er vijf om deze lockdown te bekijken:

1. The Matrix Reloaded (2002)

Terwijl de baanbrekende eerste Matrix-film van de Wachowski-zussen inmiddels een gevestigde moderne klassiekerworden de sequels alleen met gedempte adem en opgetrokken wenkbrauwen genoemd. Uitgebracht tot een enorme hype naast een spervuur ​​van Matrix-spin-offs, de tweede film gebroken box office records in zijn openingsweekend. Maar zowel de reputatie van de film als het aantal kijkers viel plotsklaps af.

Op de openingsmomenten van de film leverde het vergelijkbare indrukwekkende visuele effecten op. De zaken namen echter een wending toen Reloaded afstand nam van het lineaire actiefilmverhaal van de eerste film om een ​​uitgebreid verhaal van revolutionaire opstand te vertellen. Dit vertrek ging gepaard met het abrupte einde van de cliffhanger, waardoor veel kijkers gefrustreerd en verbijsterd raakten.

Maar bevrijd van die verwachtingen, kan Reloaded niet alleen worden genoten vanwege de werkelijk verbluffende actiescènes, maar ook om de focus van de franchise te verleggen van het traditionele. helden reis tot een focus op collectieve rebellie. En het feit dat deze rebellie wordt aangevoerd door een van de meest uiteenlopende casts die ooit in een actie-kaskraker zijn verzameld, voelt nu urgenter en zinvoller dan ooit.

2. Zardoz (1974)

Wanneer Sean Connery is overleden Onlangs konden veel fans het niet laten om hulde te brengen door foto’s te delen van zijn beroemde belachelijke “rode luier” -kostuum uit de film Zardoz. De legendarische flop van regisseur John Boorman lijkt zeker lachwekkend in zijn eigenzinnige combinatie van intellectueel ambitieuze sciencefiction en overduidelijk belachelijke dwaasheden. Deze verbijsterende nevenschikking maakt het een moeilijke film om te ontleden. Het probeert een clowneske filosofie te presenteren die ons uitdaagt om het serieus te nemen.

De film speelt zich af in een verre, dystopische toekomst en volgt Connery als een lid van een barbaarse stam die een matriarchale elite binnendringt die zijn wereld van achter de schermen regeert. Zardoz gebruikt dit verhaal als een raamwerk van waaruit bekende genderrollen worden gecontrasteerd, vaak in een nogal belachelijk overdreven vorm.

Maar het is juist deze ironische gevoeligheid die dit zo’n fascinerend en provocerend experiment maakt. Waar de huidige filmfranchises ook zijn dodelijk serieus of frivool plezierZardoz illustreert hoe dwaasheid hand in hand kan gaan met serieuze herkauwers over genderrollen, geweld en giftige mannelijkheid.

3. Popeye (1980)

Na het fenomenale succes van stripboekfilms zoals Star Wars (1977) en Superman (1978), Hollywood-studio’s haastten zich verwoed om soortgelijke high-concept blockbusters samen te stellen.

Paramount bezat de rechten op het iconische stripfiguur Popeye, en de legendarische producer en dealmaker Robert Evans stelde een pakket samen dat de talenten van regisseur Robert Altman, tv-ster Robin Williams (in zijn eerste filmrol), popster Harry Nilsson en gerenommeerde strips combineerde schrijver Jules Feiffer.

Werkend aan een enorme set gebouwd in een prachtige baai op Cyprus, ging de productie massaal boven het budget. En, ver weg van de waakzame ogen van studiobestuurders, werden de door drugs aangedreven feestjes onder de cast en crew al snel het spul van de legende. Terwijl de film goed geld verdiend de onrustige productie wierp destijds een lange schaduw over zijn kritische reputatie, en de film wordt vaak opgenomen in lijsten met De slechtste films van Hollywood. Maar de film is een bijna magisch uitstapje naar een eigenzinnige, totaal op zichzelf staande stripwereld.

4. Volgende (2007)

Sommige films bieden zulke onbedoelde campy-lekkernijen dat ze in de categorie “zo slecht dat het goed is” vallen. En dan zijn sommige geneugten zo spectaculair dom, zo moedwillig verkeerd begrepen, zo schandalig verkeerd ingeschat, dat ze zelfs deze categorie overstijgen. Het volgende is een van die zeldzame wonderen die aanvoelt alsof het is gemaakt door buitenaardse wezens die een dappere poging deden om een ​​menselijke film te maken.

De onvermoeibare Nicolas Cage schittert als een man die precies twee minuten in de toekomst kan kijken, een vaardigheid die handig is bij het maken van weddenschappen bij casino’s. Deze vaardigheid maakt hem ook het doelwit van FBI-agenten die proberen een dreigende terroristische aanslag te stoppen. Alles aan de film is zo spectaculair verkeerd, van zijn onzinnige (en onverklaarbare) centrale uitgangspunt tot zijn smakeloos stalkerachtige romantiek tot zijn verwrongen einde dat eenvoudigweg de beschrijving tart. Next laat zien dat een film die alles verkeerd doet, toch buitengewoon vermakelijk kan zijn.

5. Starship Troopers (1997)

Na een reeks Hollywood-hits gevolgd te hebben met de beruchte flop Showgirls, Herenigde het volgende project van de Nederlandse regisseur Paul Verhoeven hem RoboCop scenarioschrijver Ed Neumeier voor een aanpassing van Robert A. Heinlein militaristische ruimteopera. Critici prees destijds de indrukwekkende visuele effecten, maar bekritiseerde wat zij zagen als een fascistische onderstroom die de triomf van de helden aantastte.

Maar dit was natuurlijk precies het satirische punt van de film: Verhoeven regisseerde een spannend actie-avontuur vol letterlijke sterrenoorlogen die speelt als een propagandafilm voor een toekomstig Amerika dat volledig fascistisch is geworden. Het ongemak dat veel mensen voelen bij het kijken naar Starship Troopers is het langzame besef dat Amerikanen hun helden graag aanmoedigen – niet ondanks het feit dat ze een fascistische agenda hebben overgenomen, maar juist daardoor.

Auteur: Dan Hassler-Forest – Universitair docent mediastudies, Universiteit Utrecht Het gesprek

.

Gerelateerde artikelen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Blijf verbonden

0FansLike
0VolgersVolg
0AbonneesAbonneer

Laatste Nieuws